“Tick, Tick…BOOM!” เนื่องในเทศกาลวันเกิดอายุครบ 30 ปี นักเขียนบทละครเวทีสาวผู้มีแนวโน้มจะสืบสวนเรื่องความรัก มิตรภาพ และความกดดันของชีวิตในฐานะคนทำงานที่มีทักษะในนิวยอร์กซิตี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้กล่าวถึงจอน (แอนดรูว์ การ์ฟิลด์)
นักเขียนจากศูนย์การแสดงที่มีพลังซึ่งดูแลโต๊ะอาหาร ที่ร้านกาแฟในนิวยอร์กซิตี้ในปี 1990 ในขณะที่ทำสิ่งที่เขาสันนิษฐานไว้จะเป็นเพลงที่ไพเราะของชาวอเมริกัน
หลายวันก่อนที่เขาจะเป็นผลโดยตรงจากองค์ประกอบงานของเขาในการกล่าวถึงการเลือกประหารชีวิต จอนรู้สึกตึงเครียดจากทุกที่ ตั้งแต่ซูซานที่รักของเขา ผู้ซึ่งโหยหาชีวิตที่สร้างสรรค์จากนิวยอร์กซิตี้ จากเพื่อนสนิทของเขา Michael
ผู้ซึ่งก้าวไปข้างหน้าจากความฝันของเขาไปสู่ความมั่นคงที่เกี่ยวข้องกับเงิน ท่ามกลางพื้นที่ใกล้เคียงในจินตนาการที่ถูกโจมตีโดยโรคระบาดเอดส์ เมื่อนาฬิกาบอกเวลา จอนอยู่ที่จุดผ่านแดนและดูเหมือนว่าคำขอที่ทุกคนควรจัดการ:
เราวางแผนจะทำอะไรกับเวลาที่เรามี?
ในปี 1992 Jonathan Larson ได้เล่นบทพูดของเขาอย่าง Tick, Tick… Impact! ก่อนฝูงชนจำนวนมากที่ New York Theatre Workshop ร่วมกับ Roger และ Karessa Johnson เพื่อนสนิท เขาเริ่มเล่าเกี่ยวกับสัปดาห์ที่เตรียมฉลองวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา
ได้ทำงานเป็นเวลานานอย่างมีนัยสำคัญ เขามีความสัมพันธ์ทางสังคมที่บ้านกับเพื่อนร่วมงาน ซึ่งรวมถึงอดีตเพื่อนร่วมชั้นอย่างไมเคิล ที่ทิ้งการกล่าวสุนทรพจน์ ซูซาน คู่ชีวิตของเขา ช่างฝีมือที่ผันตัวมาเป็นผู้สอน และเซิร์ฟเวอร์ส่วนบุคคล
เฟรดดี้และแคโรลีน (“Boho Days”) ขณะอยู่ตามลำพังในเวลาต่อมา ซูซานสอนโจนาธานเกี่ยวกับตำแหน่งที่ปรากฏที่ Jacob’s Pillow และเรียกร้องให้เขามาด้วย (“ชุดสีเขียว”) โจนาธานไปเยี่ยมไมเคิลที่คอนโดมิเนียมอัปเปอร์อีสต์ไซด์แห่งใหม่ของเขา
สิ่งนี้รบกวนจิตใจเขา ในฐานะพระเจ้าของเขา Stephen Sondheim ปล่อยให้เขาทำบางอย่างที่เกือบจะเหมือนกันที่ ASCAP Workshop เมื่อสองสามปีก่อน แต่เขาทำอะไรไม่ได้และเขามีเวลาแค่สัปดาห์เดียว โจนาธานพยายามหาตัวแทนของเขา Rosa
สตีเวนส์จะเชิญซอนด์เฮมไปที่สตูดิโอ แต่สุดท้ายก็สุ่มขายซอนด์เฮมและคนอื่นๆ เขาดูรายการ Sunday in the Park ของ PBS กับจอร์จกับไมเคิลและซูซาน และหลังจากนั้นไม่นานไมเคิลก็ขอให้เขาเข้าร่วมงานสังคมที่ประชาสัมพันธ์เพื่อหารายได้พิเศษ
ซูซานในลักษณะเดียวกันกดดันให้เขาย้ายไปอยู่กับเธออีกครั้ง แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าการเรียกของเขาเพิ่งเริ่มต้นในนิวยอร์ก (“จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้”) วันรุ่งขึ้นเขาจินตนาการถึงร้านอาหารมื้อเย็นที่เต็มไปด้วยดาราบรอดเวย์ (“วันอาทิตย์”)
แคโรลีนบอกเขาว่า เฟรดดี้ ซึ่งติดเชื้อเอชไอวี เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เพิ่มความกดดันของโจนาธานในฐานะเพื่อนของเขาในส่วนที่กว้างขวาง ณ จุดนี้ ได้เตะภาชนะในโรคเอชไอวี/เอดส์ เขาเดินไปรอบ ๆ
